Do ewidencji środków trwałych służy konto syntetyczne „Środki trwałe” oraz konto syntetyczne korygujące „Umorzenie środków trwałych”. Zwiększenie stanu i wartości początkowej środków trwałych może być spowodowane głównie: a) zakupem środków trwałych, b) nieodpłatnym przyjęciem lub darowizną, c) przyjęciem z inwestycji, d) otrzymaniem w leasing finansowy lub w formie aportu, e) ujawnieniem w trakcie inwentaryzacji, f) aktualizacją wyceny. Zmniejszenie stanu i wartości początkowej środków trwałych związane jest najczęściej z : a) likwidacją i sprzedażą środków, b) przekazaniem nieodpłatnym lub w leasing, c) wniesieniem udziału (aportu) do innej spółki, d) uznaniem za niedobór, e) aktualizacją wyceny.

Rodzaje kont księgowych

Filed Under ekonomia | Comments Off

W zależności od rodzaju księgowanych operacji gospodarczych, konta możemy podzielić na:

a/ bilansowe, czyli bezwynikowe,

b/ niebilansowe, czyli wynikowe.

Konta bilansowe służą do ewidencji zmian zachodzących w składnikach majątku przedsiębiorstwa i źródłach ich finansowania. Zmiany te nie wpływają bezpośrednio na wynik finansowy przedsiębiorstwa, ponieważ nie obrazują zachodzących w przedsiębiorstwie procesów zużywania się środków i wytwarzania się nowych wartości. Powodują one jedynie przesunięcia w środkach gospodarczych i w źródłach ich pochodzenia. Konta bilansowe dzielą się na konta aktywne i pasywne. Konta aktywne mają takie same nazwy jak składniki aktywów w bilansie, tj. „Środki trwałe”, „Kasa”, „Należności” itp. Konta pasywne mają takie same nazwy jak składniki pasywów w bilansie, tj. „Kapitały”, „Kredyty”, „Zobowiązania”.

Konta niebilansowe, czyli wynikowe, służą do ewidencji operacji gospodarczych związanych z procesem produkcji oraz sprzedaży produktów. Operacje na tych kontach wpływają na zwiększenie zysków lub strat. Konta te otwiera się w chwili rozpoczęcia okresu sprawozdawczego, a zamyka w momencie jego zamknięcia. Należą do nich konta kosztów i strat nadzwyczajnych, konta przychodów i zysków nadzwyczajnych.

Konta aktywne funkcjonują według następującego schematu:

Wn Konto aktywne – „Kasa” Ma

Stan początkowy – 15000 10000 Zmniejszenie saldo początkowe stanu

z bilansu otwarcia początkowego

(Sp)

Zwiększenie stanu 7000

początkowego Obrót Wn 22000 10000 Obrót Ma

(debetowy) (kredytowy)

12000 saldo końcowe Wn do bilansu zamknięcia (Sk) debetowe 22000 22000

Z powyższego schematu wynika, że:

· pierwszy zapis na koncie aktywnym, pochodzący z bilansu otwarcia, zapisywany jest zawsze po stronie Wn,

· zwiększenie stanu konta aktywnego zapisujemy zawsze po stronie Wn, a zmniejszenie po stronie Ma,

· obrót debetowy jest zawsze większy lub co najmniej równy obrotowi kredytowemu,

· saldo końcowe na koncie aktywnym musi być zawsze debetowe lub równe zeru.

Konta pasywne, na których księgowane są źródła pochodzenia majątku jednostki gospodarczej, funkcjonują według poniższego schematu:

Wn Konto pasywne – „Zobowiązania” Ma

Zmniejszenia 4000 25000 stan początkowy -

stanu początkowego saldo początkowe

z bilansu otwarcia (Sp)

7000 zwiększenie stanu

początkowego

Obrót Wn 4000 32000 obrót Ma

(debetowy) (kredytowy)

Saldo końcowe Ma 28000

do bilansu zam-

knięcia (Sk)

kredytowe

32000 32000

Konto pasywne w porównaniu z kontem aktywnym funkcjonuje w pewnym sensie odwrotnie, tzn.:

· pierwszy zapis pochodzący z bilansu otwarcia zapisywany jest zawsze po stronie Ma,

· zwiększenia stanu konta zapisujemy zawsze po stronie Ma, a zmniejszenie po stronie Wn,

· obrót kredytowy jest zawsze większy lub co najmniej równy obrotowi debetowemu,

· saldo końcowe na koncie pasywnym musi być zawsze kredytowe lub równe zeru.

Funkcjonowanie kont kosztów, przychodów i wyniku finansowego przedstawione jest na następujących schematach:

Wn Konto kosztów: „Amortyzacja” Ma

Zwiększenie kosztów 1200 300 zmniejszenie kosztów

900 przeniesienie kosztu

na konto „Wynik finansowy” 1200 1200

Wn Konto przychodów „Przychody ze sprzedaży produktów” Ma

Zmniejszenie 300 2300 zwiększenie

przychodów przychodów

Przeniesienie 2000

przychodu na

konto „Wynik

finansowy” 2300 2300

Wn Konto”Wynik finansowy” Ma

Suma poniesionych 800 1300 suma uzyskanych

kosztów i strat przychodów i

nadzwyczajnych zysków nadzwy-

czajnych

Saldo=zysk 500

1300 1300

Konta kosztów i przychodów nie mają sald początkowych ani końcowych. Spełniają one zatem rolę „liczników”. Na koncie roku obrotowego koszty i przychody są przeksięgowywane na konto „Wynik finansowy”. Saldo końcowe na koncie „Wynik finansowy” może być debetowe (co oznacza stratę) lub kredytowe (co oznacza zysk). Wykazywane jest w bilansie i rachunku wyników.

W zależności od treści kont księgowych dzielimy je na syntetyczne i analityczne.

Konta syntetyczne, nazywane zbiorowymi lub zbiorczymi, obejmują zdarzenia gospodarcze o jednolitej treści ekonomicznej, np. „Należności”, „Zobowiązania”, „Środki trwałe” itp. Konta te wchodzą do zbioru kont zwanych syntetyką.

Konta analityczne, zwane też szczegółowymi, obejmują poszczególne elementy kont syntetycznych i wchodzą do zbioru kont zwanych analityką. Zapisy na kontach analitycznych są powtórzeniem w bardziej szczegółowym rozbiciu zapisów na kontach syntetycznych. Na przykład syntetyczne konto „Zobowiązania” informuje nas jedynie, jaka jest ogólna suma zobowiązań przedsiębiorstwa, natomiast analityczne konta wskazują jacy to są dostawcy i ile wynoszą nasze zobowiązania.

Przykład:

Wn Zobowiązania Ma – konto syntetyczne 60000 (1

Konta analityczne

Zobowiązania wobec Zobowiązania wobec

Wn kopalni Ma Wn ZUS Ma

15000/1a 4000/1b

Zobowiązania wobec Zobowiązania wobec

Wn pracowników Ma Wn Zakładu Energetycz Ma

6000/1c 35000/1d

Konta analityczne zawsze są powiązane z określonym kontem syntetycznym, co wyrażają następujące równości:

· obroty Wn konta syntetycznego = sumie obrotów Wn kont analitycznych,

· obroty Ma konta syntetycznego = sumie obrotów Ma kont analitycznych,

· saldo początkowe lub końcowe konta syntetycznego (Dt lub Ct) = sumie sald (początkowych lub końcowych) jego kont analitycznych (Dt lub Ct).

KONTO KSIĘGOWE

Filed Under ekonomia | Comments Off

Konto jest to urządzenie księgowe, które służy do bieżącej, ciągłej i systematycznej ewidencji stanu składników majątkowych, źródeł ich pochodzenia oraz operacji gospodarczych w obrębie jednostki gospodarczej i z jej punktu widzenia.

Każde konto księgowe posiada następujące elementy:

· nazwa określająca treść ekonomiczną księgowanych na nim operacji gospodarczych (zwykle jest również symbol cyfrowy pochodzący z zakładowego planu kont),

· dwie przeciwstawne strony konta („Winien”, „Ma”),

· data zapisu księgowego,

· numer oraz symbol dokumentu, na podstawie którego dokonano zapisu na koncie,

· krótka treść zapisu operacji w formie ogólnie przyjętych skrótów,

· suma zapisu czyli kwota operacji gospodarczej.

Schemat konta

Nazwa konta – K A S A – symbol – 100

Data

Rodzaj i numer dokumentu

Treść

Strona

Wn

Dt

Strona

Ma

Ct

20.II.1996

KW-86

M. Czesak – wypłata

300

W dydaktyce posługiwać się będziemy tzw. kontem teowym. Jego nazwa pochodzi od podobieństwa kształtu do dużej litery „T”. Zapis na koncie będzie się ograniczał do podania numeru operacji i jej sumy:

Wn Kasa Ma

300 (1

Księgowanie po stronie lewej konta nazywane jest w praktyce:

a/ obciążeniem konta

b/ debetowaniem konta

c/ zapisaniem na stronie „Winien” lub „Debet” lub

d/ zapisaniem w ciężar konta,

natomiast księgowanie po stronie prawej nazywane jest:

a/ uznaniem konta

b/ kredytowaniem konta

c/ zapisywaniem na stronie „Ma” lub „Credit” lub

d/ zapisaniem na dobro konta.

Otwarcie konta może nastąpić przez:

· wpisanie stanu początkowego z bilansu otwarcia lub

· zaksięgowanie pierwszej operacji dotyczącej danego konta, jeśli nie występowało ono w bilansie otwarcia.

Księgowanie operacji gospodarczych nie może powodować naruszenia równowagi bilansowej. W związku z tym stosuje się zasadę podwójnego zapisu, zgodnie z którą każda operacja musi być ujęta na co najmniej dwóch kontach (podwójny zapis), po przeciwstawnych ich stronach.

Po zaksięgowaniu wszystkich operacji gospodarczych za dany okres (miesiąc lub kwartał), kwoty zaksięgowane na wszystkich kontach zostają podsumowane, tzn. zostają ustalone obroty kont (debetowe lub kredytowe). Z reguły obroty jednej ze stron konta są większe od obrotów strony drugiej, wówczas konto ma saldo, którego wysokość równa się różnicy obrotów obu stron konta. Saldo przyjmuje nazwę tej strony konta, której obroty są wyższe i wpisywane jest po stronie mniejszej. Konto ma zatem albo saldo debetowe(Wn) albo saldo kredytowe (Ma). Jeżeli obroty debetowe i kredytowe są sobie równe, wówczas konto salda nie wykazuje (saldo jest równe zeru).

Obliczanie sald debetowych i kredytowych przedstawiają poniższe schematy:

Dt 101 Kasa Ct

Sp) 300 120 (1

4) 800 200 (2

600 (3

Obrót Dt 1100 920 Obrót Ct

- 180 Sk Dt (saldo końcowe debetowe)

S Dt = 1100 1100 = S Ct

Dt 800 Kapitały Ct

1) 500 1200 (Sp

2) 300 300 (3

4) 100 100 (5 Obrót Dt 900 1600 Obrót Ct

(Saldo końcowe kredytowe) Sk Ct 700 -

S Dt = 1600 1600 = S Ct


keep looking »